Kawałki kurczaka (podudzia, skrzydełka) posmarować odrobiną oliwy, posolić, posypać curry i ziołami. Położyć skórą w dół w naczyniu, na wierzchu rozłożyć obrane ze skórki ząbki czosnku. Piec kwadrans w 200 stopniach, odwrócić skórą do góry, piec 10 minut i kolejne 10 dopiec pod grillem.
Nic specjalnego, ale pachnie świetnie.
Cebulę lekko zeszklić na łyżce oliwy, dodać marchewkę i paprykę, chwilę podsmażyć, dodać odrobinę soli i bazylię, czosnek. Dodać pomidory, smażyć, aż puszczą sok i wszystko będzie miękkie. Zmiksować.
W trakcie (wiem, bardzo zabawne, zwłaszcza jak się jednocześnie pilnuje nieletnich), ugnieść mięso z odrobiną soli, pieprzu, jogurtem i dymką na w miarę jednolitą masę, jeśli się klei za mocno, podsypać kaszką kukurydzianą. Gotowe obtoczyć w reszcie kaszki. Podsmażyć na łyżce oliwy na patelni, tak, żeby z zewnątrz nie były surowe (ja przelewam w tym czasie sos z patelni do naczynia blendera i miksuję, a na wytartej ręcznikiem patelni smażę klopsiki).
Do sosu dodać przecier (można wcześniej, ale już jest i tak gładki*), zalać klopsiki i dusić 20 minut (mieszać, żeby się nie przypaliło). Doprawić, dodać ekstra porcję świeżej bazylii, jak jest.
*Poza tym z przecierem się nie mieści w naczyniu blendera.
Dziś wersja nieco zmodyfikowana zawartością lodówki - zamiast dymki drobno pokrojony młody seler naciowy, zamiast jogurtu jajko.
Zupy zwykle są na bazie lekkiego rosołu: noga z kurczaka, kawałek wołowiny, włoszczyzna (czasem skrobana, czasem z mrożona), ziele angielskie, suszony lubczyk/bazylia/tymianek i nieco soli. Czasem bez mięsa (jak nie ma). Po ugotowaniu rosołu wywalam selera, pietruszkę i pora, marchew kroję drobno (jeśli włoszczyzna mrożona, to ewentualnie odławiam nadmiar), mięso obieram z kości, drobno kroję i wrzucam z powrotem.
Fasolowa: do gorącego rosołu wrzucić filiżankę mrożonego groszku zielonego, po garści żółtej i zielonej mrożonej fasoli, pokroić drobno dużego ziemniaka. Gotować do miękkości. Opcjonalnie posypać ziołami prowansalskimi.
Soczewicowa: filiżanka czerwonej soczewicy, pół puszki ciecierzycy, więcej marchwi niż we włoszczyźnie, pół dużego słodkiego ziemniaka pokrojonego w niedużą kostkę, pół łyżeczki curry w proszku, pół puszki pulpy pomidorowej albo drobno posiekane dwa duże pomidory bez skórki, odrobina rozgniecionych ziarnek kolendry. Ziemniak się rozpadnie po 20 minutach, gotować, aż ciecierzyca będzie smaczna.
Ogórkowa: najpierw w rosole ugotować pokrojonego dużego ziemniaka, jak będzie miękki, dodać obrane i pokrojone 2-3 kiszone ogórki, a jeśli będzie za mało kwaśne, dodać nieco soku z ogórków. Posypać koperkiem.
Minestrone: 3-4 różyczki brokuła, pół cukinii obranej i pokrojonej w półplasterki (albo bakłażana jw.), zielony groszek, ziemniak, kilka szparagów, więcej marchewki, ze dwie cienko pokrojone w poprzek gałązki selera naciowego. Brokuł po ugotowaniu pokroić na mniejsze.
Przepis z kuchniowego newslettera. Zamiast kurczaka z kościami wolę piersi, wisienki koktailowe mi nie konweniowały, więc wywaliłam z przepisu.
Kurczaka pokroić w paski, posolić i popieprzyć. Masło rozgrzać na patelni, wsypać curry, włożyć mięso i podsmażyć. Dodać obrany i pokrojony w cienkie plasterki imbir, bulion (lub pół szklanki wody i kostkę). Przykryć, dusić 15 minut. Gruszki pokroić w cienkie cząstki, dodać je do mięsa i dusić jeszcze 10-15 minut (w zależności od tego, jak dojrzałe są gruszki). Mięso i gruszki wyjąć z rondla (ja nie wyjmuję), do sosu wlać śmietanę wymieszaną z mąką ziemniaczaną i zagotować. Jeszcze raz przyprawić do smaku curry, dodać (opcjonalnie, bez też dobre) pokrojone na ćwiartki wisienki. Sosem polać mięso (jeśli się wyjmowało).
Na rozgrzanej oliwie usmażyć kurczaka. Przełożyć na talerz, zmniejszyć ogień pod patelnią, a na tłuszczu ze smażenia udusić cebulę, paprykę, natkę i czosnek. Po 5 minutach dodać kiełbasę, listek laurowy, chili, tymianek, pieprz kajeński i goździki, smażyć razem kolejne 5 minut. Wsypać ryż, wymieszać, wlać bulion i dodać kurczaka. Zagotować, zmniejszyć ogień, przykryć i gotować, aż ryż wchłonie bulion i zrobi się miękki. Trwa to ok. 35 minut. Dodałam za dużo bulionu (1,2 litra zamiast 3 szklanek), więc ryż się zrobił bardzo kleisty i rozciapany, ale całość i tak jest bardzo przyjemna. Przed jedzeniem należy wyjąć listek laurowy, a danie przyprawić do smaku solą, pieprzem, ewentualnie jeszcze odrobiną pieprzu kajeńskiego.
Wychodzi z tego wielki gar jedzenia, co najmniej na 8 głodnych osób. Przepis pochodzi z newslettera gazetowego.
Polać naczynie do zapiekania oliwą, ułożyć kurczaka i warzywa. Polać odrobiną oliwy, posypać tymiankiem i solą. Wstawić do gorącego piekarnika i piec ok. 45-50 minut (aż się zrumienią ziemniaki i mięso upiecze).
Przepis Nigelli, prosty i nie da się zepsuć.
Kanonicznie Węgrzy do smażenia używają wędzonej słoniny - pokrojoną w kostkę trzeba wrzucić na patelnię, poczekać, aż wytopi się tłuszcz, wyrzucić skwarki, które się przy okazji zrobiły i na tym dalej smażyć. Niekanonicznie smażyłam na oleju z pestek winogron.
Na tłuszcz wrzucić cebulę, lekko podsmażyć, aż się zeszkli. Potem wsypać sporo słodkiej papryki w proszku i dobrze wymieszać, aż się rozpuści w tłuszczu (tam są jakieś witaminy, które z tłuszczem działają w sposób pozytywny zdrowotnie i smakowo). Nie może się przypalić, bo to wstyd i niesmaczne. Wrzucić kurczaka, dobrze mieszać podczas smażenia. Po usmażeniu posolić.
W międzyczasie (jak kto ma cztery ręce, bo lepiej mieć pokrojone wcześniej) pokroić paprykę i pomidory (pomidory oskubać ze skórki, z papryki - zwłaszcza ostrej - wyrzucić pestki; trzeba potem wyławiać z talerza). Wrzucić do podsmażonego kurczaka, dolać tyle wody, żeby przykrywało całość i - co jakiś czas mieszając - pozwolić, żeby się dusiło. Warzywa powinny się w sosie rozlecieć.
Śmietanę rozmieszać z łyżeczką mąki, posolić, dodać nieco gorącego sosu z garnka, wymieszać i ostrożnie wlać do garnka - nie powinno się ściąć.
Do każdej porcji można dodać na wierzch trochę kwaśnej śmietany i posypać słodką papryką w proszku. Do tego zwykle dodaje się kluseczki typu galuszki.
Jak raclette wygląda - wiadomo. Jak nie, to wygląda tak jak na obrazku (to akurat pochodzi z firmy Tefal, Du denkst an Alles, czy jakoś tak). Występuje wersja na 8 patelenek albo na 6 patelenek. Robią to pewnie też i inne firmy. Górna blacha i tacki są pokryte teoretycznie nieprzywierającą powłoką (znaczy - do powłoki zawartość nie przywiera, powłoka jest przytwierdzona stabilnie), a to i tak nie do końca - za to całość doskonale się myje w zmywarce. Na blachę kładzie się mięsko i warzywka, na tacki - żółty serek. Całość się grzeje, jak roztopione/upieczone, to się porcjami zabiera i dokłada nowe. I zjada.
Jest mnóstwo przepisów na raclette, m.in w sympatycznej książeczce Sabine Kieslich "Dania raclette" (można kupić w Merlinie). Przepisy są mniej lub bardzie wymyślne, mało lub wieloskładnikowe, a ja jestem leń i minimalistka, więc lubię prosto. Dlatego przy racletcie pojawią się:
Bardzo głodnych ludzi należy rozmieścić przy stole, każdy dostaje talerz, sztućce i łopatkę drewnianą do wyjmowania sera z paletenki, bo się jednak lubi trochę przylepiać, a podobno lepiej nie skrobać nożem. Ziemniaki(1) rzucamy na półmisek, każdy sobie rozbiera z folii (jak pieczone w folii) na talerzu lub opodal. Na rozgrzaną blachę kładziemy mięsko i inne(2) - tyle, ile się zmieści. Na patelenki - ser(3) pod blachę. Na stół sosy(4). I reszta wyglada jak linia produkcyjna - ziemniaczek, upieczone mięsko, polać roztopionym serkiem, dodać sosu i zjeść, nie zapomniawszy uprzednio dołożyć serka na patelenkę, a mięsa na blachę.
